یکی از مهم ترین دوراهی های زندگیم الان دقیقا جلو رومه
باید یکیشو انتخاب کنم یا این راه یا اون راه
نمیدونم
بعد از این انتخاب یا بر می گردیم و کیف می کنم که پای حرفم وایستادن و نداشتم دیگران برام تصمیم بگیرن اون هم با عقاید مسخرشون
یا بر می گردم به عقب نگاه می کنم و کلی خودم رو فحش میدم کلی....
موندم الان باید با عقل تصمیم بگیرم یا احساس
تو تمام عمری که تا حالا از خدا گرفتم فهمیدم نباید به خاطر منافع علایق خودت رو از بین ببری ولی نمیدونم چرا الان انقدر دو دلم
یک دلم میگه هر وی باشه بالاخره این راهی رو که ارزو داشتی رفتی یا میشه یا نمیشه ولی دیگه پشیمون نیستی که امتحانش نکردی.از طرفی باز یک دلم میگه پس حرف بزرگتر ها چی اون هایی که این همه سال تجربه داشتن؟
حس می کنم باید رو حرف خودم وایستم چون اگر واینستم حتما پشیمون میشم البته هر چند اگر واینستم هم ممکنه پشمون بشم ولی درصدش کمتره
خلاصه اینکه دلم بدجور داره میگه روی حرف خودت وایستا احساسم میگه باید این کار رو بکنم.
همش نگرانم نکنه با تصمیم اشتباه همه چیز رو از دست بدم و شرمنده ی خودم بشم
خدایا اگر راه خودم رو قراره انتخاب کنم یکجوری دلم رو قرص کن
الهی امین
